موضوع:

فقط 2 ماه تا كنكور مونده

ديگه گيج شدم ...

امتحانها از يه طرف

درسهاي مونده يه طرف

عموميا يه طرف

جمع بندي قبلا خونده ها يه طرف

ولي اصلا مهم نيست

همشو حل ميكنم

ايشالا مهر سال بعد ، فناوري اطلاعات امير كبير،اصفهان يا تبريز

از همه اينها بگذريم،خاطره و داستان قشنگي بود

ولي تموم شد

آخرشم همون حرفه اون يارو شد : هيچ سنخيتي با هم نداشتيم

ولي خوب شد،خوب شد كه زودتر شد تا بفهميم بايد تموم بشه

اولش اصلا نميخواستم قبول كنم،همش دنبال يه راهي بودم كه نذارم تموم شه

ولي وقتي خوب فكر كردم،ديدم واقعا شكست خوردم و بايد تموم شه

تو راهه برگشت بغضي تمامه وجودم رو گرفته بود،كه مطمئن بودم به تهران نميرسم

داشتم ميمردم

تا 2 روز بعد برگشتنم هم به تهران حالم خيلي داغون بود،ولي الان عادي تر از هميشه

اينو مطمئنم واسه اونم همينطور بوده،شايدم بدتر

چون به هرحال دختره و احساساتي تر

ولي اونم به هرحال فراموشم ميكنه،به راحتي

اميدوارم هرچه زودتر بتونه به كسي دل ببنده كه لياقت داشتن اون رو داره

لياقتي كه من نداشتم

و با هم تا اوج رويا برند ...

و باز هم منم و ...

نه ...

اينسري ديگه مثل قبل تنهايي نيست،اشتباه حدس زديد

اينسري منم با كلي هدف بزرگ

اهداف بلند

قدرت لازم هم براي پيمودنش دارم

چي بهتر از عشق به مادر

و البته پدر

ولي هممون ميدونيم،عشق به مادر،چيزي ديگست

برترين عشق رويه كره زمين

اشتباه از من بود،از بدو تولد اين عشق تو سينم بود،ولي ناديدش ميگرفتم

هممون ناديدش گرفتيم

و همش دنبال گدايي كردن از اينو اون بودم

ديگه هدفمو شناختم

فعلا كه فقط تو درس خلاصه شده

ولي بعدش،درس + ... (بعدا بهتون ميگم)

نميگم ديگه سمت هيچ دختري نميرم،ميرم،ولي ذره اي از عشق تو دلمو بهش نميدم

فقط براي دوستي معمولي و گذر زمان

بدون درخواستهاي نا ب جا مثل خيلي از الاغ پسرا !

به موقعش هم خدا اون فرشته واقعي تو روياهام رو جلوي پام ميذاره

به موقعش

البته اگه تا اون موقع لياقته داشتنش رو پيدا كنم

امروزه روز،عجله الكي،فقط داشته هام رو به باد ميده

وقتمو

جوونيمو

الات فقط وقت ساختن آيندست ...

ميرم كه بسازمش ...